The Dark Knight

The Dark Knight bir süper kahraman filmi gibi başlamaz; bir ahlak deneyi gibi açılır.
Gotham suçla değil, anlam kaybıyla çürümüştür. Batman bu boşluğa düzen koymaya çalışır. Joker ise tek bir şeyle ilgilenir: O düzenin ne kadar dayanıksız olduğunu göstermekle.

Joker’in derdi iktidar değildir. Para hiç değildir.
Onun cümlesi nettir:
“Benim planım yok. Plan yapanlar kaosu sevmez.”
Bu bir tehdit değil, bir ifşadır. Joker, insanın iyi kalmak için ne kadar çok koşula ihtiyaç duyduğunu açığa çıkarır. Bir kural kalksın, bir korku eklensin, bir kayıp yaşansın… ve herkes değişir.

Batman burada saf bir kahraman değildir. O da maske takar.
Fark şu: Batman düzen için maske takar, Joker maskesizdir.
Joker’in gücü silahında değil; insanları kendileriyle baş başa bırakmasındadır.

Harvey Dent bu filmin kırılma noktasıdır.
“Beyaz Şövalye” denir ona çünkü insanlar iyiliğin temsil edilmesini ister. Ama temsil kırılgandır. Rachel ölür, anlam çöker, kontrol dağılır.
“Ya bir kahraman olarak ölürsün ya da bir gün kötüye dönüştüğünü görürsün.”
Bu bir kehanet değil; bir psikolojik süreçtir. Harvey’in düşüşü kötülüğün gücünü değil, iyiliğin ne kadar şartlı olduğunu gösterir.

Rachel, Bruce’un insan tarafıdır ama aynı zamanda imkansızlığıdır. Batman olmak, insan kalmakla bağdaşmaz. Bruce bunu bilir. O yüzden seçim yapmaz; yük alır.

Finalde Batman’in yaptığı şey bir zafer değildir.
Suçu üstlenir çünkü Gotham’ın gerçeği kaldıramayacağını bilir. Bu bir fedakarlık değil, soğuk bir farkındalıktır. İnsanlar simgelere ihtiyaç duyar, hakikate değil.