Peaky Blinders

Peaky Blinders’ı izlerken insan bir süre sonra suçu görmez olur. Görülen şey daha basittir aslında: yaralı insanlar. Hayatta kalmışlardır ama içlerinde bir şey eksik kalmıştır. Kimse tam olarak iyi değildir, kimse tam olarak kötü de değildir. Herkes bir şekilde devam etmeye çalışır.

Thomas Shelby’nin meselesi güç değildir. Güç, onun için bir araçtır. Asıl derdi sessizliktir. Zihninin susması. Savaş bitmiştir ama onun içinde bitmemiştir. Ne kadar kontrol ederse, o kadar ayakta kalacağını sanır. Ama kontrol arttıkça, hisler daha çok donar. Thomas duygusuz değildir; duygularını taşıyamayacak kadar yorgundur.

Arthur’un taşıyamadığı ise acıdır. O saklayamaz, yönetemez. Vurduğu her yumrukta, aslında kendine kızgındır. İçinin dağınıklığı dışına taşar. Arthur’u tehlikeli yapan şiddeti değildir; kendini tutacak bir yerinin olmamasıdır.

Bu dünyada doğru ile yanlış arasındaki çizgi çok incedir. Bazen doğru olmak hayatta kalmaya yetmez. Bazen yanlış, tek çıkış gibi görünür. Peaky Blinders tam da bunu söyler: Ahlak her zaman insanı kurtarmaz.

Thomas’ın içinde bitmeyen bir soru vardır: “Bunca şeyden sonra huzur gelir mi?” Gelmez. Ama insan yine de dener. Çünkü durmak, yüzleşmek demektir. Ve bazı yüzleşmeler savaştan daha zordur.

Peaky Blinders bir suç hikayesin daha çok Yaşayamayan insanların hayatta kalma hikayesidir.