Macbeth

Macbeth’in trajedisi dışarıdan başlamaz. İçeride zaten vardır.
Cadılar bir kader yazmaz; Macbeth’in susturduğu arzuyu seslendirir.

“Yaşasın, Macbeth! Burada kral olacak!”
Bu cümleyle birlikte bir düşünce değil, bir ihtimal uyanır. Ve o ihtimal, geri dönülmezdir. Macbeth’i bozan hırsı değil; hırsına karşı koyamayacağını fark etmesidir.

Lady Macbeth güç ister gibi görünür ama asıl derdi zayıflıktır. Tereddüte tahammülü yoktur. Macbeth’in içindeki freni söker. Sonra o frenin yokluğunda kendisi savrulur.
“Çık, lanet olası leke!” dediğinde, temizlemeye çalıştığı el değil; vicdandır.

Macbeth ilerledikçe güçlenmez, yabancılaşır. Her cinayet onu tahta değil, kendinden uzağa taşır. En sonunda yorulur.
“Artık güneşten yoruldum.”
Bu bir pişmanlık değil, tükeniştir.

Shakespeare burada şunu ima eder:
İnsan kötülüğü seçmez; kendini durduramadığı anda dağılır.

Macbeth’in çöküşü bir tahta yürüyüş değil,
içten çekilen bir freni kaybetme halidir.
İktidar sadece görünen yüzdür; asıl yıkım, kendine söz geçiremediği yerde başlar.