Cesur Yeni Dünya

Cesur Yeni Dünya, insanı baskıyla değil, konforla terbiye eden bir düzenin hikayesidir. Kimseye zor uygulanmaz; herkes razıdır. Asıl tehlike de burada başlar.

Huxley’in dünyasında iktidar görünmezdir. Foucault’nun tarif ettiği gibi bedenler, arzular ve alışkanlıklar yönetilir. Disiplin artık cezayla değil, hazla işler. “Herkes herkes içindir.” Bu bir slogan değil, bir itaat biçimidir. İlişkiler bağ kurmak için değil, duyguyu dağıtmak içindir. Çünkü bağlanmak risklidir; risk ise sistem için tehdittir.

Soma tam bu noktada devreye girer. Acı bastırılmaz, iptal edilir. Düşünmeye gerek kalmaz. “Bir gram soma, bir kilo kederi yok eder.” Foucault buna normalleştirme derdi: sapma ortadan kaldırılır, çünkü rahatsızlık düşünceyi doğurur.

Nietzsche açısından bakıldığında bu dünyada ne trajedi vardır ne de üst insan. Çatışma yoktur, dolayısıyla dönüşüm de yoktur. Herkes güvendedir ama kimse büyümez. Bu, sürü ahlakının kusursuz işlediği bir düzendir. “Herkes mutludur.” Ama bu mutluluk, derinliğin bedeli karşılığında satın alınmıştır.

John bu yüzden fazlalıktır. Acımak ister, üzülmek ister, sevmek ister. “Mutsuz olma hakkımı istiyorum.” dediğinde, aslında Nietzsche’nin trajik insanını savunur. Acısız bir yaşam değil, anlamlı bir yaşam talep eder. Sistem için bu kabul edilemezdir.